Bey Yaman
HÃœSEYÄ°N ATLANSOY
şiir denizlerinde yıkanırım ben
yürüyüşümün ritminden ıslanır istanbul
Dişleri ve tırnakları çıkmamış,
yenidoğan, yaralara bulanmış yüzüne
gülücükler ve süt isteyen
bir suyuşirin kızdır takılara bulanmış istanbul.
Her gelişimde tersler beni, nazlanır
beni, beni, beni ister.
Kuruyan sarnıçlarına konuk olur isem
ıslanır suadiye, ıslanır istanbul
I
Yüzüm bir güzel düştür geceleyin
ismibeyaz dantellerde işlenen gözlerin
bilmezler, gündüzdeyim.
Uykularında, iken onlar
Ben atımı sürerim gözlerinden yayılan
rüzgârın küçük şehzade ülkelerine.
Birden boşanan önsöz niyetinde iki zerre
senden gelir sultanlık kemeri olur bedenime.
/kış biter
ellerim baharında
II
-İzdüşüm-
Ben mısıra ordularla giderim
nil sularında -ne tesadüf-nilüfer gezinirim
güler, gülü sever bir güzele gülümserim
ben mısıra ordularla girerim
Hünerimi kullanır hoşgeldin derim bir meleğe
beni kimle bilirler son nefesimde
ömrümde yandı dendiğinde bir çeyrek döner
sabrı şehadete ulayarak can veririm.
Beni bir gözleri ahuya zebun eden feleğe
son çeker, elleri ıslanır Azrailin
Bey yamanlığımdan ıslanır İstanbul.
17 Nisan 1987